ای کاش تو بودی...

 غزل سرشار نامت بود، باران بود و من بودم 

                                                   زمستان بود و آتش سرد و توفان بود و من بودم

 فضای آسمان را رقص اختر جلوه می بخشید

                                                        صدای پای باران ساز دهقان بود و من بودم

 طنین باد گرمی از گلوی باغ می بارید

                                                     که یال اسب شعرم بس پریشان بود و من بودم

 کجایی آی ای خالوی خیش و خوشه و خرمن

                                                       قبایت سبز و شالت سفره نان بود و من بودم

 و اینک شاعری دلتنگ و شمعی رو به خاموشی

                                             من و دل، من سکوت و دل غزلخوان بود و من بودم

 کسی فانوس یادت را به شعرم می زند پیوند

                                                      و ذهنم می برد آنجا که جانان بود و من بودم

 کجای شعر من جاری نبودی تا که برگردم

                                                غزل سرشارنامت هست، باران هست و من هستم

                        نمی پرسد کسی از من که دردم چیست ای مردم

 که می داند چه خواهد رست زین باران خون آلود

                           چه رودی پشت این سدّ زمان جاریست ای مردم

خروش نیل طغیان است زآن سوی زمان جاری

                                    بنای عشق اینک روبه ویرانیست ای مردم

کنون که طفل غیرت خفته در دامان بی باکی

                                      نفیر دیو غفلت، بانگ لالاییست ای مردم

کنون که شاخ و برگ باغهامان داس می بوسد

                                  گه مرگ درختان هم تماشاییست ای مردم؟

شما که خیمه ی شب را پناه خویش می دانید

                            درون کاسه ی سر چشمتان رنگیست ای مردم

چراغ نامتان اینک هجوم باد خواهد کشت

                            سیه نامی به دوش صبح، عار کیست ای مردم؟

مگر کوی نجابت را غبار ننگ پاشیدند

                             که فانوس نجیب کلبه ظلمانی است ای مردم؟

                    ز سوی خاک فردامان چنانچه دامن تاریخ

                 بگیرد بوی نفرت، ننگ انسان نیست ای مردم؟

 «رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه ی دل

                          خونین چو برگ شقایق رنگین چو افسانه ی دل»

پر گشتم از چشم مستت، وقتی که دیدم به دستت

                                از شهدِ شوقِ پریدن پُر گشته پیمانه ی دل

پیچیده در برگی از گل، گلواژه های وجودت

                                بر موج دستان دریا،چون لاله بر شانه ی دل

یک دشتِ گل زخم داری، اما همیشه بهاری

                            سر سبز می مانی آری، در ذهن گلخانه ی دل

حتی کفن هم نمی شد بر پیکرت تا بپوشد

                                  یاقوت سرخ گلویت در شعر مستانه ی دل

                   دیدم غزل هم کم آورد وقتی که نام تو بردم

                     نذر نگاه تو کردم حرف صمیمانه ی دل

   ای دوراهک ای ده پر افتخار               سرزمینت سبز چون فصل بهار

   از ملول و صیفی و تنگ جونگ           حر حر و اعنا تمامی سبزه زار

   پیر ساریزه برو تا پشت پر               بی بسو، آن آب سرد و خوشگوار

   گندمت چون زر و خرمایت عسل              دانه های جو چو در شاهوار

   مردمت غرق صمیمیت و مهر                   شیشه نامت همیشه بی غبار

   دامن سبز زمینت پر گهر                        هدیه ات در کیسه هر بازیار

   خاک گرمت می فشارم مشت مشت      گوجه ات در سطح کشور بار بار

   پیرمردانت یکایک پارسا                             نوجوانانت دمادم هوشیار

   توده ای از توده هایت بی نصیب              دشمن دین از وقارت بی قرار

   از نفاق و کینه چون آیینه پاک                  در اصول دین و مذهب پایدار

   حاضر در صحنه اهلت ایل ایل                 عازم میدان جنگ از هر تبار

   عده ای آزاده و جانباز را                        کرده ای در راه دین حق نثار

   خفته در دامان خاک پاک تو                            چارده لاله مدال افتخار

   حیف با این وصف دور افتاده ای                     از نگاه دولت مردم شعار

   چشمه ات خشکید وباغت خشک شد              گله آهویت رمید از کوهسار

   آسیاب آبی ات بی آب ماند                     حرحر اینک  نیست دیگر آبشار

   نوجوانان در تب افسردگی                        پیرها خفتند یک یک در مزار

   مخزن گازی ولیکن ای دریغ              سوت و کور و بی چراغی ای هوار

   در جوارت جم زمین نفت خیز                   از جنوبت گاز مشعل ها هزار

   من نگویم هست دستت بی نمک                  من نگویم نیست آهت بی شرار

   شاید از ما هست بر ما آنچه هست              نیست با ما از چه پس توفیق یار

   تا بیاید مرد سبز اندیشه ای                                تا دهد پایان درد  انتظار

   می رود دل پا به پا با کاروان آلاله پوش

   مانده بر جا رد پا یک کهکشان آلاله پوش

   نیزه بار آورده خورشیدی درخشان یا مگر

   وحی منزل می چکد از آسمان آلاله پوش

   کوچه را پر کرده از عطر شقایق یا که نه

   صوت قرآن آید از نوک سنان آلاله پوش

   سوره ی شمس الضحی جا کرده بر روی سنان

   یا طلوع سرخ خورشید است آن آلاله پوش

   باغی از گل دسته دسته با طنابی بسته اند

   یاس و سرو و یاسمن چون ارغوان آلاله پوش

   دید تا زینب سر پاک برادر روبرو

   در برابر آفتابی شد عیان آلاله پوش

   زد سر خود را به محمل تا نماید اقتدا

   کرد چون روی حسینش گیسوان آلاله پوش

   پای دل شد زخمی از خار بیابان جفا

   واژه واژه شعرم از این داستان آلاله پوش

   تشنگان را دیدم و سر تا به پا آتش شدم                 خود ندانستم در آندم آب یا آتش شدم

   ناله های العطش از خیمه ها آمد به گوش            من همانجا در کنار خیمه ها آتش شدم

   تا که دیدم اصغر از لب تشنگی جان می دهد     پیش چشم زینب از شرم و حیا آتش شدم

   نام من سقا و زینب تشنه دور از غیرت است        برق غیرت آتشم زد یکصدا آتش شدم

   در نگاهم موج می زد آب و درجانم شرر                   پا به پای آفتاب کربلا آتش شدم

   مشک پر کردم نکردم لب تر از آب فرات                  تا بجویم چشمه آب بقا آتش شدم

   کاش تنها خصم ظالم دستم از من می گرفت        من که با دستانی از پیکر جدا آتش شدم

   کاش تنها تیر ها بر دیدگانم می نشست               کاش می دانست دنیا من چرا آتش شدم

   آتشم زد تا که زد تیر جفا بر مشک آب               در همان دم بود گفتم: یا اخا آتش شدم

89/10/13  قم          

    ای خسرو ملک هفت اقلیم      از چیست چنین که غرق دردی

    جانم به فدای اشک چشمت          قنداقه ی اصغرم چه کردی

    بردی که دهی تو آبش اما                تنها زچه آمدی زمیدان

    برگو که جنازه شهیدم               کردی تو کجای خاک پنهان

    اصغر بده در گلوی خشکش         از دیده سرشک تر بریزم

     ظهری که عطش به باغ می ریخت            پروانه هوای پر زدن کرد

     تا حرمت عشق پاس دارد                       قنداقه به دور نسترن کرد

     او بود وپیام سرخ رویش                        برشانه ی عرش بیقراری

     گل کرد زمین و لاله سرزد                  در سایه ی یک زلال جاری

     او بود وفضایی از تبسم                  وقتیکه به کام تشنه خون ریخت

     خونی که زداغ لاله نوشید                از حنجر خویشتن برون ریخت

     با بال وپری به وسعت عشق                  تا باغ شکوفه ها سفر کرد

     از بس که هوای پر زدن داشت               از بام فرشته هم گذر کرد

     بر سینه ی گِل ستاره بارید                          از حنجر آسمانی گُل

     بشکفت هزار فصل از عشق                   در خنده ی ارغوانی گل

   تکسواری از میان نخل ها                می گذشت اما به سرعت، پر شتاب

   ای بنازم قرص ماهی که این چنین               مات از موج عبورش آفتاب

   برفراز شانه ی مردانه اش                    مشکی اما مملو از احساس بود

   آنچه عالم داشت از عشق و وفا                  جمله اش در سینه عباس بود

   در میان دود آه کودکان                         همچو شمعی پای تا سر آب شد

   داغ نوشیدن به جان آب ریخت             تشنه او، آب از عطش بی تاب شد

   نازم آن لب تشنه ای که آب فرات                  تشنه ی بوسیدن لبهاش بود

   خویشتن را انداخت بر دستش ولی            دید بر لب قصه ی مولاش بود

   در میان بهت آتشناک ظهر                        دیدنی شد لحظه ی روییدنش

   ذره ذره خاک داغ نینوا                           چشم می شد از برای دیدنش

   گاه دست افشانیش آن دست حق               عاشقانه مشک بر دندان گرفت

   بانگ تکبیرش چو رعدی آتشین             تا بدورش حلقه ی طوفان گرفت

   تا قضا دستانش از دستش گرفت    مشک آب آن روز بهرش اشک ریخت

  غم نبود از لحظه ی بی دستیش      غم به جانش ریخت وقتی مشک ریخت

   یک باغ پر از شکوفه ی سرخ                در سایه ی آفتاب می سوخت

   هر دیده که رنگ آب می دید           می خواست بگوید آب، می سوخت

   صد دجله اگر که آب می بود          از طعنه ی یک سراب، می سوخت

   در پاسخ کودکان تشنه                      مشک و علم وجواب می سوخت

   پیراهن خیمه های غیرت                   از کینه ی بی حساب می سوخت

   میدان و حسین و تیر و اصغر                در خیمه دل رباب می سوخت

   تیر آمد وپاسخ پسر داد                     چون دید که قلب باب می سوخت

   در حجم غباری از تنفر                          نفرین شده آفتاب می سوخت

   از بس که ستم ز حد فزون بود             در خشم خدا، عذاب می سوخت

   از قطره داغ اشک ترنم                       جاداشت اگر کتاب می سوخت

   کلکم به جوش آمد و آتش دمید وسوخت

                                   آتش به جان و دفتروشعرم کشید وسوخت

   گفتم غزل بچینم از این کلک آتشین

                                     گفتم چنانکه حرف دلم را شنید وسوخت

   یک کاروان ستاره شبی بر زمین نشست

                                   بوی خدا به سینه ی خاک آفرید و سوخت

   آن باغبان که بارش شبنم زبوی اوست

                                  باغی زگل به خون جگر پرورید و سوخت

   دریای حلم و معدن غیرت، خدای صبر

                                   نعش به خون طپیده ی اکبر بدید و سوخت

   پروانه های تشنه ی صحرا به دور شمع

                                   آن شمع گر گرفته هم آتش چشید وسوخت

   آری تو هم شنیده ای آنجا که کودکی

                                 آب از دم سه شعبه ی تیری مکید و سوخت

   امشب شکست خامه، غزل سوخت، واژه هم

                            شد آب و از دو دیده ی «ترنم» چکید و سوخت

   زمی از نور حسنش زیور اِشدا                  به فرق غنچه تاجی از زر  اِشنا

   گلاب اِشرخت ری زلف زمونه                شکر اِشبیخت شخ شخ، دونه دونه

   هوا با زلف گل سرگرم بازی                            درختا ویسده با سر فرازی

   گِل از رخسار گل اِشششت و شامشت           غبار خسته گی از صورت دشت

   چغول وکوگ و بنجیک و کموتر                    درخت ودشت شو کِرده مُسخّر

   هوا عطر وزمی غالی و رَه صاف                 قدم ها تند وصحرا فرش گلباف

   قبا وگیوه و شال وجُوونی                             رَه دیر ودراز و شروه خونی

   کویا، تا باغ، آثار قدیما                                       اِشم اونجا به دیدار قدیما

   اِشم اونجا که پنج ششتا کپر بی                          تک وگُردینه و نور فنر بی

   کپونی پر رطب، دولی پر از اُو                            لباسا کانه اما بختر از نو

   تلیت و خوشکو و دمباز پیوو                           گپ و گال خنه تا نیمه یِ شو

   صدای باره یِ گا، بعکه میش                       ترهک اِشکنه بی خش خش پیش

   صفای مشتو و گرمای چاری                        دل ایکوت فارغ از درد نداری

   اِشم اونجا که حرفا همچو درّن                         زن ومرد و بچه تو باغ ذرّن

   اِشم اونجا که اونجا سایه هم هن                     صفای خویشی وهمسایه هم هن

   اِشم اونجا که اهلش یک زبونن                       جوون وپیرش اونجا مهربونن

                            اِشم، با روحم اونجا سازگارن

                            اِشم اونجا که تُوسو هم بهارن 

      وآسمان -اذ الشمس کورت- را تقسیم فصل می نماید

                 ورودها ، رود رود سر می دهند

                           تا پژواک واذا النجوم کدرت در آیینه آب قاب بندند

                                     شاید ساکنان زمین، خواب را در دخمه های سکوتشان دخیل نبندند 

                                                 اما.........

      و باران زمین وما دستهایمان

            تا رنگ وبوی گناهمان را به گردن دریا بیاندازیم

                     اما چند قدم آنطرفتر کودکی آب را می جست تا نعلین گلی اش را

                                   ویا شاید بازی اش را با آب تقسیم می کرد.

                                                                                                14/5/88                

  گر بتی گر بت پرستی باز هم می خواهمت

                    هر چه بودی هر که هستی باز هم می خواهمت

  عهد بستی ، نشکنی عهدت ولی ای بی وفا

                      گر چه عهدت را شکستی باز هم می خواهمت

  همچو اشک رفته از چشمم نمی آیی به چشم

                        لیک با دل هر دو دستی باز هم می خواهمت

  روی تو چون ماه و مویت چون شب یلدا بلند

                    همچو چشمت مست مستی باز هم می خواهمت

  فتنه ها بر خاست از هر جا که بنشینی بناز

                          پای دل با عشق بستی باز هم می خواهمت

  جای تو بر چشم ، اما منزلت در قاب دل

                    هر چه بودی هر که هستی باز هم می خواهمت

                                                                          قم ۵‍/۵‌/۸۴

    بی تو پسکوچه دل سرد و غبار است و سکوت

                  سینه با غربت تو شعله نار است و سکوت

   شب خاکستریم را چه شکوهی ست که من

                  هر چه فریاد کشم واژه یار است و سکوت

   آه ای پای سحر خلوتم آشفته مساز

            خسته ام از دم صبحی که شرار است و سکوت

   ریخت بر دامن شب خون شقایق آری

              که به سیمای شفق رنگ غبار است و سکوت

   دوش از طرف چمن بوی گلی باد آورد

                 بفشاندش به فضا گفت بهار است و سکوت

   یاد آن سبز ترین خاطره ها باد بخیر

               چشم ما و  گذر عمر که خار است و سکوت

 نگاهی که تا هستی از سرم بگیرم

                     ز چشمان مست تو ساغر بگیرم

 ز لعل لبت ، شهد و شکر بگیرم

                           گل از سینه داغ مجمر بگیر

 نگاهی که در دل و لای تو ریزم

                         دلم در دل چشم های تو ریزم

 شوم جان و جانم به پای تو ریزم

                           گل از سینه داغ مجمر بگیر

 نگاهی که تا هر چه بود و نبودم

                      بسوزد و سوزد همه تار و پودم

 برد باد هر سو غبار وجودم

                        به شوق لقایت شبی پر بگیرم

 گرفتار عشق توام باورم کن

                     شبی با نگاهی تو عاشق ترم کن

 بسوزان و یک ذره خاکسترم کن

                      که با عشق تو انس بهتر بگیرم

 نگاهی که محتاج آن چشم مستم

                    من آن کشته چشم مست تو هستم

 تو بشکن دل پست و ظاهر پرستم

                       که تا بشکنم ماده جوهر بگیرم

 شبی پر کن از عشق ساقی تو جامم

                 که تا پخته گردم به عشقت که خامم

 شرار ولای تو سوزد مدامم

                     که عشق تو در قاب باور بگیرم

                                                         دیر 9/6/75

 سایه سبز فام دستانش

 آیتی از صفای باران بود

 بذرعشقی که درزمین می کشت

 ریشه اش در نگاه یاران بود

 همچو خورشید بر زمین تابید  

 روح سرسبز دشت ساران بود

 دست و سر پنجه اش ید بیضا

 نفسش روح روزگاران بود

 جرعه ای از زلال گفتارش

 مرهم داغ بي قراران بود

 ماه من ماه آسمان مسند

 ساعتی چند در جماران بود

 رفت و از نو به آسمان پیوست

 گرچه برگشتنش نه آسان بود

 چاره ای نیست غیر از این افسوس

 هم به ما هم به این زمین افسوس

 گفته بودند که روزی زسفر می آیی 

 وشنیدم که توای نور بصر می آیی

                                  گفته بودند که روزی زسراپرده غیب

                                   همچو خورشید فروزنده بدر می آیی

 گفته بودند که گر ما به دعا برخیزیم

 به اجابت توبه هنگام سحر می آیی

                                  ما که سر تابه قدم غرق نیازیم کنون

                                    کاش میشد که بیایی تواگر می آیی

  آتش فتاد بر دل افکار قافله

                                        جانسوز بود آه شرر بار قافله

  می سوخت بند خیمه وجمعی اسیر بند

                                      مانده میان شعله چوبیمار قافله

  هفتاد ودو ستاره روشن میان دشت

                                    رنگین نموده صفحه طومار قافله

  برنی نشسته جلوه خورشید دیگری

                                       درراه شام وکوفه جلودار قافله

  کی بود جرئت آن جماعت گرآن زمان

                                        برجای بود دست علمدار قافله

  زینب کجا ودیدن در تشت زر کجا

                                     مهر به خون نشسته سالار قافله

  ای چشم آسمان به تماشا نشسته ای

                                       این حال زارودیده خونبار قافله

               ( ترنم) بباراشک تر از دیده تا به حشر

                    هستی اگر چو لاله عزادار قافله

 ازآن زمان که اشک سان زدیده ات چکیده ام

                       چکیده ذره ذره دل چواشک از دو دیده ام

 رمیده دل ز بند تن به عشقت ای نگار من

                       توهم مرا رها مکن که سخت دل رمیده ام

 شبی به خواب دیدمت چو ماه در دل زمان

                       و صبح عکس ماه تو به قاب دل کشیده ام

 گهی که موی گل فشان به دوش باد می نهی

                      به گوش خلق می رسد خروش نا شنیده ام

 سپید گشته مویم از سیاه روزگاریم

                          چه می شود بیایی ای بشارت سپیده ام

 بیا که عمر آنقدر مجالمان نمی دهد

                        تو چشم تا بهم زنی من از قفس پریده ام

تقدیم به امام زمان (عج)

    در رهگذار دیدنت تا هر چه انتظار

                             تا کی شود که بیایی ای نو گل بهار

     خونین دل از زمانه ی خویشم که اینچنین

                            افتاده ام به چنگ پر آشوب روزگار

     شرمنده ام ز بودن و از ماندنم خجل

                            با یاد گل نشسته ام من در کنار خار

     سر زیر بار غصه و دل زیر بار غم

                             چشمم به راه دلبر و پا بر لب مزار

     دیشب کنار پنجره تا نیمه های شب

                             من بودم و خیال تو و چشم اشکبار

     دلتنگم از گذشته و دل وا نمی شود

                             با حرفهای کهنه و تکرار بی شمار

     شب ماند و بوی حادثه تا فصل دیگری

                             بدرود ای ستاره ی شبهای ماندگار

     فرصت نماند تا که بگریم به حال خویش

                      بر من شبی تو (( تَرنَم)) باران‌ نمی ببار

    باغ را همی دیدم زیر تیشه گُل می کرد

                         هر کجا فرو می ریخت سنگ‌. شیشه گل می کرد

    آه دل چه دلتنگم از برای یک گریه

                           گریه ای که چون باران توی ریشه گل می کرد

    زیر چتری از مهتاب در کنار یک برکه

                               یاد لحظه ها در دل چون همیشه گل می کرد

     شور و شوق و شیدایی آیه آیه می روئید

                                    نی برای نالیدن بیشه بیشه گل می کرد

     پیش پای فروردین عمر لاله گر می سوخت

                               گاه رقص هر شعله زخم و تیشه گل می کرد

     کاش می توان فهمید آنچه آسمان می شُست

                                 باغ دیده ی «تَرنَم» تا همیشه گل می کرد

من از اینجا زود خواهم رفت. زود

زودتر از آنچه در ذهن تو بود

روی اسمم خط قرمز می کشی

آنچنان گویی که از اول نبود

از وجودم آنچه می ماند بجا

یک غبار کهنه ای از جنس دود

من که دارم چهره ای از درد. زرد

صورتی از سیلی دنیا کبود

روزگار از من نشاطم را گرفت

شادی ایام از دستم ربود

زد دلم با ریسمان غم گره

بابی از اندوه بر رویم گشود

مانده ام در حلقه ی یک سوز و ساز

خسته ام از این همه گفت و شنود

می شوم خاموش روزی همچو شمع

می رم از دست آری لیک زود

بعد مرگم در کنار تربتم

گر چه می آیی ولی دیگر چه سود

دوش با من ماندچشمي درتماشا مثل تو

                       پاك و آبي موج مي زد مثل دريا مثل تو

ديدم ازآيينه ي مهتاب در جشن بهار

                       باد مي زد شانه بر گيسوي گلها مثل تو

دختر خورشيدهم ازگوشه ي چشم سحر

                     ميل مستوري و مستي داشت گويا مثل تو

دستهايي وصل مي شددرقنوت لحظه ها

                             آشتي ميداد دل با عشق اما مثل تو

شعله ي شمعم كه مي رقصيد با سوزغزل

                              شاهد شيدايي من بود تنها مثل تو

سر به دوش خسته ي ديوارماندم تا به صبح

                         ماند با من چشمهايي در تماشا مثل تو

اگر چه عابدی شبی دعایمان نمی کند

                         وگر کسی شبی دعا برایمان نمی کند

به حرمت سحر قسم که تا غروب عمر من

                          شب فراق هم ز هم جدایمان نمی کند

غمین مباش گر کسی در این دیار بی کسی

                           جوابمان نمی دهد صدایمان نمی کند

گشوده گر نمی شود دریچه ای برویمان

                            نگاه سرد هم کسی فدایمان نمی کند

چراغ خانه ها خموش و پرده ها کشیده اند

                         قبیله ای که کوچشان دوایمان نمی کند

میان کوچه ها مگر سکوت محض کٍشته اند

                        که سنگ هم نوازشی به پایمان نمی کند

لبی برای گفتگو ز غنچه وا نمی شود

                            گلی نظاره ای به ماجرایمان نمی کند

ز برگ برگ یاس ها هزار آیه خوانده ام

                        که خلق هر چه می کند خدایمان نمی کند